Meester Beke

Op 1 januari namen we afscheid van meester Beke. Dat was mijn eerste directeur van de Sint-Albertusschool. Ik schreef de volgende woorden als afscheidstoespraak.

walter

Beste familie, beste mensen,
Ik sta hier vandaag bij jullie om ook namens de Sint-Albertus en de Sint-Jozefsschool te getuigen bij het heengaan van meester Beke.
Even zenuwachtig als vierendertig jaar geleden waar ik me toen moest aanmelden bij de directeur van de Sint-Albertusschool in Sint-Agatha-Berchem. Ik oefende de hele week om zeker geen verkeerd woord te zeggen.
Tot ik de echte mijnheer Beke voor het eerst zag. Hij begon al meteen met te zeggen dat ik vanaf dan geen mijnheer mocht zeggen maar gewoon Walter.
Geleidelijk aan ondervond ik dat Walter niet zo maar gewoon was maar eigenlijk buitengewoon. De kinderen waren sterren bij hem en het feit dat hij nog chiro-kookouder was maakte hem heel geliefd voor alle kinderen.
Ook zijn personeel heeft veel van hem gehouden. Hij was zo een beetje de vader ( en samen met Wivine die dan de moeder was) van onze school. Als er al eens een ouder kwam reclameren over iets van school of over ons als leerkracht werd dat op zijn eigen manier voor hemzelf gehouden. Het enige wat we dan merkten was dat hij dan dagen aan een stuk niets zei en even plots verdween dat.
Nieuwe leerkrachten werden ingewijd in moderne en andere wiskunde omdat dit echt zijn stokpaardje was. Sommige leerkrachten onder ons kregen dan privéles en Walter was alleen tevreden als alle borden volgeschreven waren. Ik denk dat hij nog maanden aan een stuk gezwegen heeft omdat de minister dat dan opeens afschafte.
Walter was begonnen in 1951 in onze school als enige leek samen met drie broeders en een broeder directeur. Een hele nieuwe school waar heel wat geld moest voor bijeengeraapt worden.
En dat werd  na jaren een echte obsessie voor Walter. Geld in het laatje brengen met allerlei activiteiten : schoolfeesten met leerlingen, een Nederlands- en Franstalige toneelgroep, mossel, kip en pensenkermissen, concerten met de Werkmansvrienden’, filmvoorstellingen en zelfs autoral|y’s.
Dit was allemaal een beetje voor mijn tijd maar bij de oudere leerkrachten zijn de eetweekends nog echte huzarenstukken waar heel wat mensen die hier aanwezig zijn mee werkzaam in waren. Meer dan duizend mensen kwamen er op af en daar kunnen wij op onze scholen nog enkel van dromen. Walter deed dit zeker niet alleen. Daarvoor had hij zijn grote groep vrienden voor ingezet . Het had de toepasselijke naam : DE VRIENDENKRING. Het was geen oudercomité maar echt alle vrienden van de Chiro, de Werkmansvrienden en de hele familie die werd opgetrommeld om er een waardig feest van te maken.
Walter was ook graag gezien in het onderwijslandschap zoals het COV (de christelijke onderwijzersvakbond) en zelfs door inspecteurs die geregeld om zijn advies vroegen bij administratieve problemen. Hij kon dit steeds oplossen .
Persoonlijk had ik aan Walter en Wivine natuurlijk het meest bij de openluchtklassen waar ik me net als op een jeugdkamp voelde en daar dingen mocht doen waar zij ook veel plezier aan hadden. Nu gaan we maar voor vijf dagen weg maar in die tijd was het meer dan veertien dagen en ik voelde me net op weg met mijn vader of moeder. De sfeer die we toen ondervonden probeer ik nog steeds door te voeren in de huidige openluchtklassen.Ik kan nog heel wat meer vertellen maar één ding blijft ons bij : Walter is nooit onze baas geweest maar een echte vriend die we zeker zullen missen.

Bedankt namens de Sint-Albertusschool en de Sint-Jozefschool

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s