Huldiging André Jaquemyns

Misschien weten jullie niet goed wie mijnheer Jaquemyns is. Hij zit in het schoolbestuur en werkt volledig vrijwillig voor onze school. Zijn specialiteit is alles dat te maken heeft met bouwen. Zo zijn de meeste nieuwe realisaties gebeurd onder zijn goedkeurend oog.
Ook dat is de kardinaal opgevallen. Hij werd daarvoor onlangs beloond of laten we liever zeggen geëerd.André ontving het gouden Sint-Romboutskruis van Monseigneur De Kesel voor 40 jaar bestuurslid in onze raad van bestuur. Wij wensen André hartelijk te danken voor deze jarenlange inzet voor onze school.

Advertenties

Naar de onderwijsbeurs in Nederland

Vrijdag had ik de tweejaarlijkse afspraak in Utrecht om me te verdiepen in de nieuwe materialen van het onderwijs. Dit was in de grote jaarbeurs in Utrecht en kan je vergelijken met  een beurs zo groot als het   autosalon met alleen maar materialen voor de basisschool school. Je vindt er nieuwigheden die jammer meestal wel wat geld kosten. De meeste uitgevers van schoolboeken zijn aanwezig en ook heel wat computerfirma’s tonen hun nieuwste snufjes. Eén van de vele nieuwigheden zijn de 3Dprinters en ik denk dat het geen vijf jaar zal duren of er zal in elke school wel een exemplaar staan. Zelf ging ik naar een meeting over Wetenschap en techniek. Daar werden we opgewacht door Diederik Jekel. Dat  is een wetenschapsjournalist, schrijver en presentator. Hij is regelmatig te gast in ‘De wereld draait door’ en presenteert wetenschappelijke programma’s zoals ‘De kennis van nu’ bij NTR op NPO 2. Jekel is tevens schrijver van boeken, columns en filmscenario’s. Voor de speelfilm ‘Homies’ ontving hij als medescenarioschrijver een ‘Gouden Pen’. In 2016 wint hij met een score van 137 de Nationale IQ-test. Eigenlijk een vrij bekende Nederlander die op dit moment ook te zien was in Wie is de Mol (editie Nederland) Deze kon ons echt wel boeien en motiveren om wat te doen rond wetenschap en techniek in onze klas.
Verder ging ik ook rond in een innovatieronde waar enkele standhouders vertelden over hun bijdrage op de beurs. Het was een echte boeiende dag waarbij ik bij de treinreis naar huis toe heel wat documentatie die ik meebracht kon verslinden. Ik zie me daar binnen twee jaar teruggaan maar ik hoop toch wel wat collega’s mee te nemen.

Aiko en Jelmer op bezoek

We zijn dit schooljaar met vijftien kinderen gestart in onze klas. Spijtig genoeg zijn er na dag twee al drie verdwenen omdat ze een te moeilijke verbinding hadden met onze school. Onlangs vertrok Pauline naar Tanzania voor drie jaar samen met haar familie.

Twee van de vier brachten ons vorige woensdag een bezoekje. Jelmer en Aiko hadden een dag verlof in hun school en zo kwamen ze eens een voormiddag op bezoek bij hun vroegere klasgenootjes. De meester wist er van en het was voor de hele klas een echte verrassing. Ze deden mee met de taalles en de hadden hun turnkledij mee om samen te turnen. Ook bij het hoekenwerk waren ze goed actief. Op het einde kregen we nog allemaal een stukje taart en ze zijn met grote spijt terug naar huis gekeerd. Die zien we zeker nog wel eens terug.

Meester Beke

Op 1 januari namen we afscheid van meester Beke. Dat was mijn eerste directeur van de Sint-Albertusschool. Ik schreef de volgende woorden als afscheidstoespraak.

walter

Beste familie, beste mensen,
Ik sta hier vandaag bij jullie om ook namens de Sint-Albertus en de Sint-Jozefsschool te getuigen bij het heengaan van meester Beke.
Even zenuwachtig als vierendertig jaar geleden waar ik me toen moest aanmelden bij de directeur van de Sint-Albertusschool in Sint-Agatha-Berchem. Ik oefende de hele week om zeker geen verkeerd woord te zeggen.
Tot ik de echte mijnheer Beke voor het eerst zag. Hij begon al meteen met te zeggen dat ik vanaf dan geen mijnheer mocht zeggen maar gewoon Walter.
Geleidelijk aan ondervond ik dat Walter niet zo maar gewoon was maar eigenlijk buitengewoon. De kinderen waren sterren bij hem en het feit dat hij nog chiro-kookouder was maakte hem heel geliefd voor alle kinderen.
Ook zijn personeel heeft veel van hem gehouden. Hij was zo een beetje de vader ( en samen met Wivine die dan de moeder was) van onze school. Als er al eens een ouder kwam reclameren over iets van school of over ons als leerkracht werd dat op zijn eigen manier voor hemzelf gehouden. Het enige wat we dan merkten was dat hij dan dagen aan een stuk niets zei en even plots verdween dat.
Nieuwe leerkrachten werden ingewijd in moderne en andere wiskunde omdat dit echt zijn stokpaardje was. Sommige leerkrachten onder ons kregen dan privéles en Walter was alleen tevreden als alle borden volgeschreven waren. Ik denk dat hij nog maanden aan een stuk gezwegen heeft omdat de minister dat dan opeens afschafte.
Walter was begonnen in 1951 in onze school als enige leek samen met drie broeders en een broeder directeur. Een hele nieuwe school waar heel wat geld moest voor bijeengeraapt worden.
En dat werd  na jaren een echte obsessie voor Walter. Geld in het laatje brengen met allerlei activiteiten : schoolfeesten met leerlingen, een Nederlands- en Franstalige toneelgroep, mossel, kip en pensenkermissen, concerten met de Werkmansvrienden’, filmvoorstellingen en zelfs autoral|y’s.
Dit was allemaal een beetje voor mijn tijd maar bij de oudere leerkrachten zijn de eetweekends nog echte huzarenstukken waar heel wat mensen die hier aanwezig zijn mee werkzaam in waren. Meer dan duizend mensen kwamen er op af en daar kunnen wij op onze scholen nog enkel van dromen. Walter deed dit zeker niet alleen. Daarvoor had hij zijn grote groep vrienden voor ingezet . Het had de toepasselijke naam : DE VRIENDENKRING. Het was geen oudercomité maar echt alle vrienden van de Chiro, de Werkmansvrienden en de hele familie die werd opgetrommeld om er een waardig feest van te maken.
Walter was ook graag gezien in het onderwijslandschap zoals het COV (de christelijke onderwijzersvakbond) en zelfs door inspecteurs die geregeld om zijn advies vroegen bij administratieve problemen. Hij kon dit steeds oplossen .
Persoonlijk had ik aan Walter en Wivine natuurlijk het meest bij de openluchtklassen waar ik me net als op een jeugdkamp voelde en daar dingen mocht doen waar zij ook veel plezier aan hadden. Nu gaan we maar voor vijf dagen weg maar in die tijd was het meer dan veertien dagen en ik voelde me net op weg met mijn vader of moeder. De sfeer die we toen ondervonden probeer ik nog steeds door te voeren in de huidige openluchtklassen.Ik kan nog heel wat meer vertellen maar één ding blijft ons bij : Walter is nooit onze baas geweest maar een echte vriend die we zeker zullen missen.

Bedankt namens de Sint-Albertusschool en de Sint-Jozefschool