Wk voetbal

Ook op onze school zijn er deze weken voetbalwedstrijden voor ons schoolwereldkampioenschap. Er zijn nog een viertal wedstrijden te gaan vooraleer de winnaar gekend is. De finale is al beslist. Het wordt Brazilië tegen Spanje. De winnaars zullen dan nog een wedstrijd mogen spelen tegen de meesters en de juffen op de laatste dag.
Vandaag kreeg ik via de mama een mooi artikel uit Knackmagazine. Ik wil dit een leuk fragment van publiceren.
Het artikel is wel heel wat langer maar dit gedeelte is voor ons over een gekend pleintje aan onze school.

PLEINTJE
De meeste Rode Duivels leerden voetballen op pleintjes in de achterbuurten van Brussel en Luik. Het bezorgt België voor het eerst een multicuturele nationale ploeg.

Het ‘Olifantenpark’: de Brusselse connectie
Er is een Brusselse en een Luikse kant aan dit fenomeen. Het Brusselse verhaal is dat van. Vincent Kompany, Anthony Vanden Borre, Ilombe ‘Petit Pelé’ Mboyo, Michy Batshuayi en Junior Malanda. Zij leerden de stiel in het Maximiliaan-park in de Noordwijk, het Breughelpark van Zellik of het Peterbospark te Anderlecht. Marouane Fellaini voetbalde iets noordelijker, in de vele parken en pleintjes rond de Heizel. De kampioenen van de verschillende pleintjes kwamen samen in het Pirsoulpark van Sint-Agatha-Berchem, voor ingewijden het ‘Olifantenpark’. Wanneer onze Brusselse internationals de clubdirectieven een zeldzaam keertje aan hun laars lappen en nog eens een partijtje onder kameraden spelen, dan treffen ze elkaar hier.
‘In het Olifantenpark beleefden we de mooiste momenten van onze jeugd’, vertelt Vanden Borre. ‘De enige waarheid die we kenden, was de hardheid van de oudere jongens.’ Trappen, slaan, je noemt het maar, op de Brusselse pleintjes leerde je incasseren. Van een scheidsrechter was er geen sprake. ‘De grootste jongens bepaalden de spelregels’, legt Mboyo uit. ‘Kleintjes hielden hun mond en knokten voor wat ze waard waren. Onze fysieke kracht komt van de straat. We waren tien jaar oud en onze tegenstanders waren een kop groter.’
Er gold slechts één regel: winnen! De winnende ploeg mocht op het veld blijven en dus deden de straatjongens er alles aan om er niet af te moeten. ‘Soms moesten we uren op onze beurt wachten,’ vertelt Mboyo, ‘de zwaksten raakten dan ontmoedigd en gingen terug naar huis. Dat verklaart gedeeltelijk waarom wij er een hekel aan hebben om tijdens een wedstrijd vervangen te worden: het herinnert ons aan de frustraties uit het park.’
Hun wedervaren op de pleintjes dreef de Brusselse talenten naar het dichtstbijzijnde opleidingscentrum: Neerpede, de voetbalschool van RSC Anderlecht. En de rest is, zoals dat heet, geschiedenis. Enkele niet nader genoemde voetbalprofs hebben er trouwens ooit een doelkader gejat, om ’s avonds verder te kunnen voetballen in het park. De jonge misdadigers droegen hun onhandige buit wel zeven kilometer ver. Voor wie gek is op de bal, is geen doel te zwaar.
uit Knack nr.32 4 JUNI 2014

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s